“Arkan mi je ubio 24 osobe u jednoj kući”: U jezivoj ispovijesti počeo je da priča Adel, ovo je radio Arkan po Srebrenici muslimanskom narodu..

Malo ko nije čuo za Adela Šabanovića iz Srebrenice. Kao dječak je preživio masakr u Zaklopači 1992. godine, a tri godine kasnije i genocid u Srebrenici. Adel je u ratu preživio sve moguće golgote – bio je svjedok silovanja velikog broja Bošnjakinja, a svjedočio je i pokoljima nakon čega su ga tjerali da pere krvave noževe.

Adel je i prije samog intervjua izrasio sam želju da govori o periodu 1992 – 1993 godina.

– Vidite, ja sam preživio pokolj 16. maja 1992 godine u selu Zaklopača, opština Vlasenica. Prije ratna, i krajem ’92 godine otišao za Srebrenicu i bio sam do samog pada ’95 godine. I svi kada govore koncentrišu se na Juli i na ’95 godinu na genocid, ali pošto je bitno spomenuti jeste podrinje i podrinjske žrtve znači perioda 92 do marta 93 godine do samoga dolaska Filipa Moriona u Srebrenicu i do proglašenja zaštićene zone UN, zone bez milosti 16 marta 93 godine.

Mnogo je žrtava, vlasenička opština 2642 žrtve, od toga 632 djece, logor, silovanje razne torture terorora u logoru Sušice u Vlasenici. Premlaćivanje, ubijanje, plačkanje, odvođenje sa ulice, pa, eto ne znam više u mome selu 16. maja 1992 godine ubijeno je 60 osoba, od toga 15 djece. Krili smo se po šumi 6 mjeseci. Kada je riječ o žrtavama, kažem s druge opštine od Srebrenice, niko ne spominje najmanje Srebrenicu. Arkan, Arkanovi znači vojnici su u mart-april mjesec ’92 godine pljačkali, klali, ubijali. Zapalili su čak 24 osobe u jednoj kući u Srebrenici, koji nisu mogli pobjeći.

POPULARNO  Vučić žestoko odgovorio Bosancu i Hrvatu: "Znamo dobro ko je bio đavo, sjetite se Jasenovca"

Pa od Skelana kad krenemo, od granice sa Srbijom do Zvornika, Tokoljac, Sjedače, sve do Kragnjivode to je popaljeno, znači natjerano na zločin, poklato, zapaljeno. Živi su ljudi spaljivani. Evo recimo, primjera u Tokoljacima ’92 godine u u svojim kućama su zapaljeni Hasim Hasanović, Bida Hasanović, Zahida Čivić, Hava Salihović i Ahmo Čivić.

Mnogo je ljudi u Reševićima, pa recimo Gladovići pa dole, sve uz Drinu do granice sa bratunačkom optišnom, pa Bratunac, sve je to protjeramo, u Bratuncu do 13 maja 92 godine od Zalužja do Avdagine njive nijednog bošnjaka nije bilo do 13 maja na opštini Bratunac.

Kada su u Bratuncu 92 godine svo stanovništvo Bošnjačko, sveli na stadion i držali puna 24 sata, odvajali su muškarce, mušku djecu sposobnu, odvajali su od žena i djece, ljudi, pored osnovne škole Vuk Karadžić  najviše je bilo terora i torture. Bio je i ženski logor, šta su tu radili, to Bog sami zna.

U Bratuncu Suha, najtužnija grobnica, između kuća gdje je bilo djece od 5 i 6 mjeseci koje su držali u rukama flašice, kada su otkopani 2005 godine, u rukama majke bebe su držale flašice. U crnim vrećama, jugoslovenske narodne armije 38 osoba, tu je pronađena Zakira Begić. Pa Glogova svega 200 metara od džamije. Pa, Zvornik, Batković logor. Te žrtve bošnjačke, više niko ne spominje. 

Please follow and like us: